Yeniden Başlamadan Önce…

başımız sağolsun

başımız sağolsun

Geçtiğimiz hafta, her zaman olduğu gibi, sizinle ekibimin hikayesini ve kilo verme macerasını anlatan oldukça neşeli bir yazı yazmıştım…  Yani dünya koşturmaları, sağlığımızdan afiyetimizden dem vurduğumuz bir yazıydı…

Ne kadar kontrol etsem de yazım hataları oluyor diye, yayınlamayı ertesi güne bırakıp yattım.

Ancak sabah uyandığımda, ülkemde “neşe, afiyet ve mutluluk” adına ne varsa her şey yok olup buharlaşmış, yerine kor alevler düşmüştü…

Bırakın yazdığım yazıyı, içtiğim suyu ve aldığım nefesi zulüm gördüm kendime…

Bir amaç uğruna çabalayanlar, ekmeğini kazanmak için gece demeden gündüz demeden, zor demeden kolay demeden çabalayanlar bilir; o ekmek sofraya gelinceye kadar bin zahmetle işlenir. Alnın teri, gözün ışığı ile yoğrulur… Bir amaç uğruna çabalayanlar bilir, bir şeyi hak etmek, elde etmek için çaba sarf etmek kıran kırana mücadeledir…

Geçtiğimiz hafta, resmi rakamlara göre 301 ama orada bulunan birinci elden kaynaklara göre 500 civarı insan; babalar, ağabeyler, oğullar, kardeşler korkunç bir facia ile yitirildi. O güzel canlar, yüreğimizden kocaman bir parçayı da beraberlerinde götürerek gittiler…

Ben her sabah 6’da kalkan ve gece yarısına dek durmadan çalışan bir insanım. Çoğumuz biliriz bu biteviye koşturmayı… Emekten tanırız birbirimizi… Alınterinden tanırız… evini çekip çeviren ve çocuklarını yetiştiren bir kadından tutun da, sabahtan yollara düşen öğretmene, elleri dikiş yarası dolu terziye, belinde kamburu çıkmış hammala, gözlerini bozmuş bir yazara, sokakları süpüren işçiye, apartmanı temizleyen görevliye, dükkanı açan tezgahtara, yemekleri dağıtan garsona, evlere temizliğe giden gündelikçiye velhasıl sofrasına ekmek götürebilmek için hak yolu seçen herkese baktığımda işinin başında olmasa da tanırım…

Evladımı, sıcak yatağından uğurlar; karıncalarla yarışırım. Kendimi bildim bileli, Allahtan başka hiçbir güce muhtaç olmamak için böyleyimdir. Elde etmek için hak etmek isteyenlerin gemisindeyim… Pek çoğumuz böyle…

Bu defa birbirimizi kocaman bir acıdan tanıdık… O acıya düştük, yandık, kor kestik.

anne yanımız, baba yanımız, evlat yanımız, kardeş yanımız, emekçi yanımız ama en çok da insan yanımızla kavrulduk.

yeniden başlamadan önce, yeniden yaralarımızı sarıp size hayatın kavgasındaki küçük ama temiz ve güzel hikayelerimizi anlatmadan, sizi kendi mütevazi serüvenimize ortak etmeden önce yitirdiğimiz canlarımızı analım istedim.

Onları kalbimize ve hafızamıza kömürle işaretledik. Hakkımız helal olsun dedik, her ısındığımızda onlardan helallik istemeye devam edeceğiz.

Dua ile…

– yarın inşallah yeni yazımız yayında olacak, saygılar ve sevgiler-

Elif Ezgi Uzmansel

Reklamlar